Przejdź do głównej zawartości

Brandon Sanderson - "Alcatraz kontra Bibliotekarze - Piasek Raszida" [Clevleen]


Nie miałam zbyt wielkich oczekiwać co do tej książki. Odniosłam wrażenie, że będzie to zwykła historia dla nieco młodszych czytelników. Jednak czasami każdy ma ochotę poczuć się dzieckiem (dobra, ja mam taką ochotę zawsze), więc, z pewnymi obawami, zdecydowałam się sięgnąć po tę książkę. Jakie mam wrażenia? Czy mi się podobała?

Alcatraz Smedry to chłopiec, który sieje wokół siebie zamęt. Psuje wszystko, czego się dotknie i tego, czego nie dotknie też. To właśnie dlatego kolejne rodziny zastępcze oddają go z powrotem. Dopiero nietypowy prezent, który otrzymuje na trzynaste urodziny przerywa tę rutynę. Niepozorny woreczek z piaskiem okazuje się mieć dużą wagę i niestety od razu zostaje skradziony. Alcatraz musi go odzyskać, stając przeciwko Bibliotekarzom. Brzmi to dziwnie, ale przysięgam, że tak właśnie było! Czy z takim szczęściem do katastrof można cokolwiek dobrego osiągnąć? Do czego służy tajemniczy Piasek Raszida?


Zacznę od tego, że ta książka zadziwia od samego początku. Zaczynając od notki autora, który podaje się za samego Acatraza Smedry'ego, poprzez zabawne rozważania na temat pisania książek, na samej fabule kończąc.
Zacznę od tyłu. Świat wykreowany przez autora i je go pomysły na fabułę, można by określić wieloma przymiotnikami, jednak wśród nich na pewno nie znajdziecie słów: "banalna" czy też "nudna". Według Alcatraza, nasz świat jest krajem nazywanym Ciszlandami lub też Bibliotekarią Wewnętrzną. Jednak władcy tegoż kraju wiele przed nami ukrywają, dając nam tylko złudzenie spokoju, szczęścia i ogromnej wiedzy o świecie. Co wy na to?

Z oryginalną fabułą zazwyczaj chodzą w parze oryginalni bohaterowie. Tutaj nie było inaczej. Mamy grono bohaterów, obdarzonych niesamowitymi zdolnościami (spóźnianiem się, niszczeniem rzeczy, pleceniem głupot, czy też przewracaniem się, słowo!).
Mamy tutaj sympatycznego antropologa o imieniu Sing, eleganckiego Quentina, szalonego dziadka i niesamowitego rycerza w srebrnych włosach. Albo raczej... rycerkę? Bastylia, bo o niej mowa, jest bohaterką, której historia mnie najbardziej zainteresowała i którą najbardziej polubiłam. Jest konsekwentna, inteligentna, odważna, z ciętym językiem. Po prostu uwielbiam ją!
No i na końcu mamy wiodącego prym Alcatraza, który, chociaż niesamowicie go polubiłam, niezmiernie mnie irytował. Dlaczego? Na początku każdego rozdziału obnażał on prawdę o autorach, zmieniając przy tym moje wyobrażenie ich jako utalentowanych ludzi, na znęcających się nad biednymi czytelnikami bestiami. I wiecie co? Podawał takie argumenty, że byłam skłonna mu uwierzyć!

"Piasek Raszida" to naprawdę genialne rozpoczęcie serii "Alcatraz kontra Bibliotekarze". Jest to książka przy której nie można się nudzić! Ciągle coś się dzieje, co rusz pojawiają się nowe zagadki, a autor co krok dokłada zaskakujące motywy, jak chociażby gadające kamienie i dinozaury. Całość wyrażona jest dość prostym językiem, ubarwionym odrobiną ironii. Podczas lektury uśmiech nieraz gościł na mojej twarzy. Serdecznie wszystkim polecam!

Pozycję tę miałam przyjemność poznać dzięki wydawnictwo IUVI!

Komentarze

  1. Czytałam i podzielam opinię. Książka jest świetna :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Myslę, że ta książka będzie idealna na pierwsze spotkanie z Sandersonem :D

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jakub Ćwiek - "Grimm City. Wilk!" [Ada]

Gdy po raz pierwszy zobaczyłam książkę w zapowiedziach, nie byłam do niej przekonana. Jakaś część mnie podpowiadała mi, że to raczej nie dla mnie.  Jednak po jakimś czasie doszłam do wniosku, iż warto dać tej powieści szansę, toteż postanowiłam ją przeczytać. Czy tego żałuję? 
Ponura, spowita obłokami tłustej czerni metropolia to miejsce, gdzie o sprawiedliwość równie trudno, co o bezchmurne niebo. Zbudowane na ciele olbrzyma,napędzane jego smolistą krwią i odłamkami węglowego serca trwało w dawno ustalonym porządku. Do teraz. Na przestępczą scenę wkracza właśnie bezkompromisowo Nowy Gracz, a oficer policji Wolf zostaje brutalnie zamordowany we własnym domu. Czy te fakty się łączą? I czy czerwony płaszcz z kapturem zaobserwowany u głównej podejrzanej w sprawie zabójstwa czyni ze sprawy zbrodnię na tle religijnym?
Jakub Ćwiek tym razem funduje nam gorzki brutalny kryminał noir w niezwykłym świecie inspirowanym amerykańskim podziemiem przestępczym lat dwudziestych i trzydziestych. W mieśc…

Poznaj nas! - Book TMI Tag

Cześć!
Lubicie tagi? Bo ja bardzo. Zwłaszcza te, w których nad odpowiedziami trzeba się chwilę zastanowić.
W tym tagu zdecydowanie tak jest, a biorąc jeszcze pod uwagę, że pytań jest całkiem sporo, to lepiej już zacznijmy.




1. Która fikcyjna postać ma najlepszy styl?
Ada: Bardzo podoba mi się styl Clary Fray z Darów Anioła.
Clevleen: Nigdy nie skupiałam się na tym jak ubierają się postacie, dlatego podam tu jedyną, jaka przychodzi mi do głowy, czyli Jessamine z Mechanicznego Anioła.

2. Twoje fikcyjne zauroczenie?
Ada: Oczywiście, że Jace oraz Daemon. Uwielbiam ich!
Clevleen: Percy!

3. Czy kochałaś kiedyś postać, a potem zaczęłaś ją nienawidzić?
Ada: Nie miałam jeszcze takiej sytuacji. Na ogół jest tak, że jak jakąś postać lubię, to nie zaczynam jej nienawidzić. A jak jakąś postać nienawidzę, to nie zaczynam jej lubić. Czasami zdarza się, że postać, którą z początku nienawidziłam, nagle polubiłam. Odwrotnej sytuacji jeszcze nie miałam.
Clevleen: Aż tak skrajnie, to nie, ale Katniss z Igrzysk Śmi…

Zakładkomania #1 - Błyszcząca zakładka

Cześć!
Dzisiaj kolejna nowa seria, czyli Zakładkomania! Będziemy Wam tu pokazywać jak zrobić zakładki, a na końcu zazwyczaj będziecie mogli znaleźć zakładki do wydrukowania (będą one dostępne w stronie "zakładki")

Aby zrobić taką błyszczącą zakładkę potrzebujemy:
papieruołówkalinijkinożyczek błyszczącej taśmy washi tapeewentualnie: sznurek do ozdoby i dziurkacz W pierwszym kroku wycinamy cztery paski papieru grubości naszej taśmy.

Kolejnym krokiem jest sklejenie ich końców. Najpierw dwa paski pod kątem prostym, następnie doklejamy kolejny kawałek papieru na pasek będący na spodzie. Ostatni doklejamy do drugiego paska. Jest to pokazane na zdjęciu obok i mam ogromną nadzieję, że wiecie o co mi chodzi.

Następnie bierzemy jeden z zewnętrznych pasków i zginamy go pod kątem prostym. Powinien wtedy znajdować się obok pasków po przeciwnej stronie.
Potem bierzemy drugi zewnętrzny pasek i zginamy go w ten sam sposób. Powtarzamy to do momentu uzyskania satysfakcjonującej nas długości lub …